Hart Expressie

Duizend-en-een-kleuren

Ik ben Ik.
Deel van een familiecirkel.
Een liefde voor.
Een moeder in verwachting van mijn dromen. Alles werpt haar vruchten af.

Als levenskunstenares maak ik sprongen, zing en dans van hoog naar laag.
In vriendschap gaan we de diepte in en pieken naar vrolijkheid.
Ik neem je mee door de dalen, de wolken en over de regenboog.
We landen zacht en stevig.

Mijn armen strek ik uit naar de warme zon.
Met vurige uitspattingen voor rechtvaardigheid is ook voorzichtigheid geboden.
Zwart, wit en veel daartussen.
Als een kameleon in een wereld met duizend-en-een kleuren.

Sandra Verkuijlen

Geluksvogel

Ik ben een vogel die vaak gevlogen heeft.
Ik vloog over die muur in Bethlehem, waar een vrouw zei:
“Het is niet de muur die ons scheidt, het is het stenen hart.”

De Gelukszoeker, zo vrij als een vogel of vogelvrij?
Geraakt. Precies op het juiste moment.
Tranen van geluk rollen over mijn wangen.

Ik voel me een vogel die op uitvliegen staat.
Zo een met vlinders in haar buik. Vliegend naar het licht.
In mijn dans en theaterspel voel ik me vrij. Vrij in mijn emoties.
Ervaar met elkaar. Ik, jij, zij, hij, jullie, wij….samen, allemaal vrij!

Sandra Verkuijlen

Dichtbij

Het zit niet in mijn natuur.Ik houd van beweging en vuur.
Buiten zie ik de wilgentakken ontspruiten
De vogels fluiten 
Ik zie een glimlach
Een goededag

Maar overal in het land
Bestaat er een grote afstand
De angst kan het niet laten
Het heeft mijn lichaam nog niet verlaten

Het buiten is nu binnen
Water van tranen, boosheid als vuur en luchtige liefde om te beminnen
De natuur brengt me vuur, kracht en leven
Zoals het aan iedereen is gegeven

Sandra Verkuijlen 

Gepubliceerd op Coronagedicht.nl

Leef lief!

Een litteken geslagen
Dat zal nooit vervagen

Onzichtbaar
Ademhaling zwaar

Geen warme arm om me heen
Moederziel alleen

Koud
Het was een stromingsfout

Bloedstollend
Buiten adem, mijn hart hollend

Als een vis op het droge
De zuurstof vervlogen

Ik blijf kalm
spartelend als een paaiende zalm

Vruchtbaar, positief
Dankbaar zeg ik: Leef, lief!

Sandra Verkuijlen

Gepubliceerd op Coronagedicht.nl

Blik op oneindig

Monddood weerkaatst mondlevend.
Dat is pas inzichtgevend.
Je ziet het wel, maar je hoort het niet. 
Voel de klanken van het dovemanslied.

Mondlevend weerspiegelt monddood
Geef jezelf maar bloot
Laat je jezelf in je hemdje staan? 
Blik vooruit, laat het gaan. 
Schaamteloos valt alles in het niet. 
Het gaat erom dat jij jezelf ziet. 

Sandra Verkuijlen 

Mijn huis